O tym dlaczego muzycy są zawsze wspaniali a akustycy nie.

Do napisania tych wypocin zainspirował mnie wywiad, którego- jako Moon Eyes- udzieliliśmy dla Radio Liryka.  Nie jest moim celem odnieść się do jakiegoś konkretnego eventu  lecz do rezonansu zachodzącego między muzykiem a akustykiem.
Zacznę od tego, że będąc jeszcze gówniarzem wsłuchiwałem się w płyty Pink Floyd i myślałem błędnie, że to co oni robią i to jak grają odnosi się tylko do tego jak grają. Było to mylne, ponieważ płyta „The Wall” jest majstersztykiem brzmieniowym. I co z tego… przecież Moon Eyes to nie Pink Floyd. Jak by nie było, to zaczynałem wtedy swoją przygodę z muzyką i od tego momentu zacząłem wyczulać się na brzmienie. Czytając wywiady z muzykami zwracałem szczególną uwagę na to, jak podchodzą do kwestii brzmienia. Zauważyłem, że wypracowanie własnego dźwięku to lata ciężkiej pracy. Zacząłem rozmawiać z akustykami, czytać wywiady z nimi. Wchodziłem na fora, na których zauważyłem konflikt między środowiskiem akustyków i muzyków. Aby takich konfliktów uniknąć z radością nawiązałem współpracę za akustykiem grając jeszcze w zespole Express Active w Dublinie. Zarówno od niego (dziękuję Tomek) jak i od muzyka grającego na instrumentach klawiszowych (dziękuje Damian) dowiedziałem bardzo dużo na temat brzmienia. Każdy koncert był eksperymentem, na którym staraliśmy się polepszać brzmienie oraz komfort grania na scenie. Rozmawialiśmy na temat dźwięku- muzycy oraz akustycy mówili o swoich problemach i zapotrzebowaniach w czasie koncertów. Był to czas, w którym przestawałem być ignorantem w stosunku do dźwięku. Po zakończeniu współpracy z Express Active postanowiłem wzbogacić swoją wiedzę teoretyczna. Przeczytałem kilka książek związanych z ustawianiem dźwięku i z akustyką. W miarę możliwości wczytywałem się w artykuły. Dowiedziałem się, że akustycy operują częstotliwościami. Na temat częstotliwości poszerzyłem wiadomości grając w Moon Eyes. Nauczyłem się, które zakresy są odpowiedzialnie za dźwięk głosu, za dudnienie, za prezencje. Mało tego!!! Wprowadziliśmy mikser na scenie i Aga również zaczęła pojmować tajniki dźwięku. Aga zwraca uwagę na to co jak brzmi- proszę zwrócić uwagę- w czasie koncertu to ona dobiera rewerby, zmiękcza dźwięk, podgłaśnia, ścisza, dodaje dołu albo góry. Aga bardzo się denerwuje jak coś źle jest podłączone i słyszy kiedy coś jest nie tak. Po czyimś występie mówi, że nie potrafi ocenić czy ktoś źle zaśpiewał, czy też źle został ustawiony, ponieważ Aga zdaje sobie sprawę z tego, że akustyk może wręcz zmanipulować występ. Na przykład wystarczy, że ściszy odsłuch i wokalista będzie śpiewał zbyt głośno męcząc się podczas występu, albo nie zmiękczy reverbem gitary i słuchacz…. no właśnie… Słuchacz będzie miał wrażenie, że ktoś nie za dobrze gra. Akustyk może nie usunąć dudnień i będą one wprowadzały zamęt do wykonywanej muzyki. O tych sprawach można pisać naprawdę grube książki i są tacy, które te książki piszą, i są akustycy które te książki czytają. Są też tacy, którzy najpierw zaczęli być nazywani akustykami, ale w sumie to nie wiadomo czy będą kiedyś nimi naprawdę. Najgorsze jest to, że czasami popełniają oni tak karygodne błędy, że jakikolwiek dialog z nimi nie ma sensu. Pod pewnym względem akustyk znajduje się w bezpiecznym położeniu, bo przecież odbiorca muzyki nie ma o niczym pojęcia i tak naprawdę zawsze będzie myślał o błędnej grze muzyka. Akustykowi natomiast zawsze jakoś się uda i będzie  tłumaczył swój brak wiedzy stosunkowo niską opłacalnością w czasie jakiegoś eventu. Cóż… Zespołowi Moon Eyes zdarzały się darmowe występy i bez względu na to duet dużą wagę przywiązywał i nadal będzie do brzmienia.
Przeczytałem ostatnio o tym, że poziom jakiegoś festiwalu obniżył się ze względu na niskie nagrody. Cóż… Moim zdaniem poziom jakiegoś festiwalu jest często bardzo niski ze względu na ignorancję w stosunku do dźwięku. Często w głośnikach słychać taki bałagan, że trudno zachować spokój przy rozmowach na temat niedostatku odbiorców takiej a nie innej muzyki, bo przecież niektórych rzeczy nie da się słuchać, i nie jest tu winny wykonawca. Ba…duet był świadkiem bardzo wysokiego poziomu festiwalu pod względem dźwiękowym, chociaż nagrody były bardzo małowartościowe. Bardzo bym chciał, żeby organizatorzy eventow wzięli sobie to do serca zanim zaczną tworzyć obraz ciemnego artysty fruwającego w obłokach. Moon Eyes jest bardzo daleki do takiego modelu. Moon Eyes  rozumie całkowicie rolę akustyka i zdaje sobie sprawe z tego, że zajmowianie się dźwiękiem to bardzo trudna praca wymagająca potężnej wiedzy, której zdobycie wymaga pasji i zaangażowania. Przyjemną sprawą jest po udanym koncercie uściśnięcie ręki akustykowi i podziękowanie mu za to, że również dzięki niemu zespół mógł wybrać się wraz z publicznością we wspanialską muzyczną podróż. Chcemy zwrócić uwagę organizatorów imprez na to, jak ważny jest dźwięk, zwrócić uwagę AKUSTYKÓW (nie akustyków),  że jako duet Moon Eyes chętnie nawiążemy z nimi dialog, żeby ułatwić pracę i sobie, i im przed każdym występem, bo przecież nawet jeśli nie opłaca się grać jakiegoś występu to zawsze lepiej opłaca się go zagrać lepiej niż gorzej. Wreszcie chcemy podziękować wszystkim Akustykom za ich bardzo trudna prace i pozdrowic ich najmocniej i calkowicie pozytywnie.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s