Pod Pretekstem

Zauważyłem, z mocno opóźnionym refleksem, że na terenach Europy Środkowej zaistniał pewien trend medialny, który mocno wkroczył w sferę społeczną. Zjawisko to nazwałbym (dla celów roboczych) renesansem intelektualnego gbura. Niesłychana wręcz erupcja myśliwców (zwanych myślicielami) ostrzeliwuje ogłupiałe społeczeństwo z głośników radiowych, pikseli telewizyjnych oraz internetowych wzniosłymi suitami słownymi, które mają nas utwierdzić w jednym przekonaniu – jest naprawdę źle a my tego nie widzimy. Zdawać by się mogło, że autor każdy autor takich przemyśleń chce kandydować na wieszcza narodu, który za pomocą batuty medialnej zadyryguje rzeszą polskich umysłów pogrążając je w smutku i cierpieniu. Cóż…. Jeśli – jako istoty ludzkie – dążymy do szczęścia, to cierpienie wpisane w polski kod genetyczny sprawia nam niezmierną radość co najmniej  od czasów Mieszka.
Długie zimowe wieczory sprzyjają temu, żeby sięgnąć po lekturę odkładaną przez wcześniejszy brak czasu. W jednej z książek na temat filozofii dalekiego wschodu wyciągnąłem ogólny wniosek, że na drodze do oświecenia potrzebne jest zrozumienie tego, że wszystko co postrzegamy jest naszym urojeniem- wszystko nam się wydaje. Ucieszyło mnie to, bo jeśli weźmiemy pod uwagę tą teorię to z łatwością zauważymy, że my Polacy jesteśmy krajem oświeconym. Baaa!!!! Ja tam myślę (osobiście), że od dawna jesteśmy w stanie nirwany. Wszak widać to jak na dłoni. Nie będę tutaj poruszał aspektów politycznych czy też gospodarczych. Nie będę pisał też o „mnichach” stojących zimą na przystankach, w kolejkach do urzędu pracy, czy też tych medytujących z puszką piwa ze łzą w oku przed plazmowymi ołtarzami, wsłuchujących się w prawdy na temat wzrostu gospodarczego. Napiszę o muzyce.
Wydaje mi się (proszę zauważyć, że napisałem „wydaje”), że zewsząd słyszę medialne pomruki myśliwców nadmienionych powyżej o całkowitej katastrofie kulturalnej naszego kraju, o tym że ludzie nie słuchają dobrej muzyki i bardzo mocno prą na szmirę. Prowadierzy placówek kulturalnych idą z prądem- WYDAJE IM SIĘ- że nie warto zajmować się sprawami ambitnymi i przywierają do muzyki zaczynającej się od napuchniętego biustu przez nogi wydłużone w ps zmierzającej na pierwsze strony tabloidów. ” Myśliwce”  bębnią o katastrofie w mediach a szczury systemowe (zwane ostatnio flamingami), którym WYDAJE SIĘ, że szmiry nie znoszą, zaczynają wierzyć w mantrę… zaczynają konsumować szmirę  (właściwie to trudno o cokolwiek poza tym) nadawaną przez tych. którym SIĘ WYDAJE. WYDAJE MI SIĘ, że ktoś na tym zarabia. WYDAJE MI SIĘ również, że nie znoszę muzycznego szmelcu i właściwie nie znam nikogo kto ten szmelc lubi (a znam bardzo wielu ludzi). Na dodatek – sprawdziłem i popytałem – znajomi również powiedzieli, że IM SIĘ WYDAJE, iż nie znają nikogo kto wielbi się w dźwiękach (zwanych muzyką) wydawanych przez przebierańców (jakże często nazywanych artystami). Dziwne. Smutnym zjawiskiem jest to, że nawet właściciele pubów, restauracji, barów… wierząc w mantrę powtarzaną przez intelektualnych gburów i załamując ręce zaczynają przylegać do kulturalnego chłamu. Ale! Nie wszyscy!!! Tak naprawdę to o nich jest ten wpis. Pisząc o gburach, mnichach, autobusach i cholera wie czym jeszcze zmierzałem cały czas (krok po kroczku) do tego, żeby napisać coś pozytywnego, żeby napisać dwa słowa: Pod Pretekstem.
W Wałbrzychu zagraliśmy ostatni koncert pod nazwą Moon Eyes. Współpraca z ArtCafe „Pod Pretekstem” jest jak ładny sen. Uwierzcie – to jest naprawdę wspaniałe uczucie udzielać się dla takich ludzi w tak wspaniałym miejscu. Aż dziw bierze- na ulicach pusto i ciemno,  a w Pod Pretekstem wszystkie miejsca zajęte. Ta restauracja to nie tylko muzyka ale również i wystawy wysokich lotów zdjęć. Jeśli znajdzie się jakiś krzykacz wieszczący upadek kulturalny to w Art Cafe Pod Protekstem zamilknie on i zakryje się rumieńcami wstydu. To dobrze. Dziękujemy.
Ahaaaa…. nie wiemy jak inne żarcie, ale pierogów ze szpinakiem spróbowaliśmy i jak by co to można śmiało zamawiać.
WYDAJE MI SIĘ, że to tyle na dziś.

Reklamy